Στέκομαι μπροστά από το καινούργιο μου πικάπ, ένα Sony PS-LX310BT. Το αγόρασα 250 ευρώ, έχει bluetooth, συνδέεται με το ηχείο που μέχρι πρότινος στρίμαρα από το κινητό μου και το Spotify τη μουσική μου. Όχι δεν είναι η δεκαετία του 80 κι όχι δεν είμαι άλλος ένας χίπστερ που ψάχνει τρόπο να διαφοροποιηθεί ή να «πετάξει» τα λεφτά του.
Η απόφαση μου να επιστρέψω στο βινύλιο – αν και δεν το πρόλαβα ιδιαίτερα και σαν παιδί – έχει άλλον λόγο και μια συνειδητοποίηση. Είμαι hardcore fan των Placebo και σχεδόν καθημερινά ακούω το unplugged που κάνανε για το MTV το 2015. Το θεωρώ κορωνίδα στην καριέρα τους, τα vocals του Brian Molko είναι στην καλύτερη τους στιγμή, η παραγωγή ήταν εξαιρετική με ορχήστρα και «εξωτικά» όργανα όπως το qanun που το συγκρότημα έφερε από το Μαρόκο και το οποίο τιθασσεύει ανατριχιαστικά ο Stefan Olsdal. Την προηγούμενη εβδομάδα το Spotify το κατέβασε, και δεν είναι πια διαθέσιμο για να το ακούσει κάποιος.
Αυτό εκτός του ότι ήρθε σαν σοκ σε εμένα, με έκανε να καταλάβω ένα πράγμα. Η μουσική πλέον δεν μας ανήκει. Είναι στην ευχέρεια του Spotify, του Apple Music κι όποιας άλλης πλατφόρμας χρησιμοποιεί κάποιος να έχει διαθέσιμο ή όχι ένα άλμπουμ, να το αποσύρει ή να το επαναφέρει. Η συνδρομή που πληρώνουμε – ναι – μας ανοίγει έναν ολόκληρο κόσμο μουσικής, αλλά είναι σαν το βιντεοκλαμπ παλιά, πληρώνεις, τη «δανείζεσαι» και την επιστρέφεις. Αν δεν είναι στη λίστα, bad luck.
Παλιά αγοράζαμε ένα cd του συγκροτήματος ή του καλλιτέχνη που μας ενδιέφερε κι αυτό ήταν μια ιεροτελεστία: έπαιρνες τον δρόμο του γυρισμού με ενθουσιασμό, έκλεινες την πόρτα του υπνοδωματίου σου και φούλαρες τον ήχο, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο track, όπως το προόριζε ο παραγωγός, σαν αρχή-μέση-τέλος, σαν μια ιστορία που είχε φωνή-όργανα-μελωδία.
Σήμερα ακούμε την επιτυχία, τη λίστα που θα μας προτείνει ο αλγόριθμος. Που είναι αυτή η «ιστορία» μέσα σε όλο αυτό; Που είναι η «ψυχή» του καλλιτέχνη που θα σμίξει με τη δικιά σου; Και τελικά η προσοχή μας αξίζει πλέον ένα track; Σαν ένα reel στο Tik Tok;
Αγόρασα το άλμπουμ από τα Εξάρχεια «MTV Unplugged: Placebo». Ξετυλίγω το σελοφάν σαν παιδί, μυρίζω το «εργοστάσιο», κοιτάζω το ένθετο και τον δίσκο. Τα Εξάρχεια είναι γεμάτα δισκάδικα, μπορείς να βρεις ό,τι θες, used, καινούργιους δίσκους, limited editions. Αυτό που κρατάω μου ανήκει αυτή τη φορά. Αυτό που κρατάω είναι η αρχή της συλλογής μου, είμαι εγώ. Και θα το ακούω όσο θέλω και για όσο θέλω μέχρι να φύγω από τον μάταιο ετούτο κόσμο της τεχνολογίας, που ναι μεν έφερε την «ευκολία» αλλά στη διαδικασία αυτή μας πήρε το humanity από κάθε μας έκφανση.
